در قالب سه گلشن

این بار هم اَدا/
یک کوفه، ادّعا/
شرمنده ام خدا!/

خوب است یا نه: این همه، ما ادعا کنیم /
ترسم که کوفه ی دگری را به پا کنیم/

خیلی پر ادعا شده ام. شرم، شرم، شرم/
کافی ست ادعا. بله، باید دعا کنیم/

حالم بد است. پر شده از آرزوی پَست /
“سرمست گشتنی”، تو بیا دست و پا کنیم/

باید تلاش کرد که جان، باوفا شود /
تا بیش تر به عاشقی اش آشنا کنیم/

ای وای! وای! وای! عجب لاف می زنیم! /
ترسم که عاقبت، گل زهرا، فدا کنیم/

ای وای! وای! وای! زبانم بریده باد! /
هرگز مباد آن که پشیزی خطا کنیم/

شاید که ناگهان…/
عاشق شوید هان!/
آماده، عاشقان!//

(قالب شعری سه گلشن:
آغازگر+ بدنه+ پایانبخش؛ با حداکثر تنوع در هر بخش)