غمی، که نطفهات با من
شکل بست و رشد کرد ولی
نه همقدی نه همطرازی
چه حکمتی دارد اینکه
استخوانهای منرا
میستانی و مرا میسازی؟!
عمریست میرقصم از غمت
نه اینکه خود مایل باشم
زیرا که خوب مینوازی
چشم شدم که پیات باشم
و کور میشوم که دیگر
نبینم که اهلِ اغماضی
میانِ ما تفاوتهاست
منم که نقطهی پایانم
توئی که هنوز سرآغازی
برچسب:
نویسنده: نگار فدایی