آخرین برگ خزانی

آخــرین بـــرگ خـــزانـی که رهـــا درباد است
مــثل دلخستگی ام لب به لب از فریاد است

مـــی نـشــیـنـد بـه نـگـاهـم قـطـرات یــــادت
اشک این پرده ی ابری که به بادم داده است

آنــقـــدر زار و نــــزارم ز غــمت شــیــریــــنــم
هــــمه گویند گــمانم که هـمیــن فرهاد اسـت

لـرزه بـــر جـان مـن انـداخـته هر شب چشمت
مثل سنگی است که دربرکه ی ماه افتاده است

میروی روبه افــق تـا کـه شــوی غرقـــه ی باغ
من چه گویم که قدت خوبتر از شمشاد اسـت

خنـده ای روی لبـم هست ودلـم پر خـون است
چـون دهی زیــر وزبــر،فــکـر کــنــد آبــاداسـت

عاشقـــی قصه ی تلخی است همه مـی فهمــند
اول وآخـــــرعــــشــق تـــو فــقـــط بــیداداست

#محمدصدوقی